GALERÍA DE MULLERES

            Nancy Spero

(Cleveland, 1926 – New York City, 2009). Artista recoñecida internacionalmente tanto pola súa obra, radical e contemporánea,como polo significado da súa loita pola igualdade

Comprometida con colectivos antirracistas, pacifistas, e feministas, Nancy Spero é unha da pioneiras da arte feminista e de militancia política do Nova York dos sesenta e setenta.
Cunha forte experiencia da dor por mor da enfermidade dexenerativa que sofre desde moi nova, o seu traballo está a metade de camiño entre o literario e o pictórico. Na década dos 50 casou co pintor Leon Golub, co que compartiu todo ata a súa morte. Xuntos emigraron a Europa .A mediados dos anos 60 volven a EEUU, onde Nancy abordou a súa oposición á guerra de Vietnam, establecendo paralelismos coa súa marxinación no mundo da arte pola súa condición de muller. O compromiso feminista levouna a renunciar ao uso do lenzo como soporte das súas obras, ao consideralo un medio eminentemente masculino, e é que unha das súas loitas foi contra o mundo da arte institucionalizado que negaba visibilidade ás mulleres artistas. Esta alienación levaríalle, anos despois, a asociarse con varios colectivos de mulleres artistas e a fundar a primeira galería-cooperativa de mulleres no Soho de Nova York.

A súa preocupación pola posición da muller transcende o seu propio país, interesándose pola condición feminina noutras partes do mundo. O seu compromiso político converteuse tamén en centro do seu traballo artístico con obras nas que daba renda solta á repugnancia que sentía pola guerra.

Dez anos despois, Nancy Spero concéntrase na denuncia dos malos tratos que sofren as mulleres. Desa época xorden obras como ‘Torture of Women’ (1976), na que combina imaxes estremecedoras con textos que aluden ás atrocidades que se cometían nos réximes ditatoriais suramericanos.

A finais dos anos 80 inclínase por eliminar as diferenzas entre a obra e o espazo en que se exhibe e obriga ao espectador a participar de maneira activa fronte a traballos exuberantes e cheos de movemento. O corpo da muller pasa a ser practicamente o único obxectivo do seu traballo mediante reflexións conceptuais que aluden ao sexo e á política.
Sen dúbida, a obra de Nancy Spero posúe unha vontade política; con todo existe nela, ademais, unha dimensión arcana, na que os mitos e os misterios ancestrais interrelaciónanse co discurso social. Símbolos e signos de civilizacións antigas, xeroglíficos e elementos poéticos mestúranse coas imaxes do presente e a denuncia.

Cartel